సమాప్తం

ఇకనుంచీ బ్లాగుకు మంగళం పాడేస్తున్నాను. ఆ..ఆ.. అప్పుడే సంబరపడిపోకండి. నా గురుతులన్నీ అప్పుడప్పుడూ కబుర్లూ కాకరకాయలూ అన్న బ్లాగులో దర్శనమిస్తుంటాయి. ఏ రాయైతేనేం పళ్ళూడగొట్టుకోడానికి... ఏ బ్లాగైతేనేం ఎదుటివాళ్ళ బుర్ర నమిలెయ్యడానికి.

విబూది పండ్లు

నా చిన్నప్పుడు జరిగిన సంఘటన. మరీ చిన్నవాణ్ణేం కాదు. చిన్నవాళ్ళలో పెద్దవాణ్ణి (కానీ మా అన్న కంటే చిన్నవాణ్ణే లేండి. అదేంటో నేనెంత పెద్దవుతున్నా మా అన్నగాడి కంటే పెద్దవాణ్ణి మాత్రం అవలేకపోతున్నాను). మా తాతయ్యవాళ్ళు ఎదురింట్లో దిగారు. తాతయ్య అంటే సొంతం తాతయ్య కాదులెండి. మా తాతయ్యకు ఎక్కడో తమ్ముడి వరస. ఆ అమ్మమ్మకు, మా అమ్మకు మంచి దోస్తీ కుదిరింది. మా అమ్మకు కబుర్లు చెప్పడానికి ఓ మనిషి కావాలి అంతే, ఎవరైతే ఏంటి? గంటలకొద్దీ నడిచేవా మీటింగ్స్. నేనెళ్ళి నాన్నొచ్చారనో, ఆకలేస్తుందనో గోలచేస్తేగానీ వాళ్ళు ఈ లోకంలోకి వచ్చేవారు కాదు. అసలు వీళ్ళు రోజూ ఏం మాట్లాడుకుంటారో విందామని నేనూ ఓ రోజెళ్ళి మా అమ్మ ఒళ్ళో సెటిలైపోయాను. ఆ రోజు వాళ్ళ టాపిక్ బ్రాహ్మల కట్టుబాట్లూ, ఆచారాలూ. మా అమ్మమ్మ అనర్గళంగా ఉపన్యసించడం మొదలెట్టింది. అసలు బ్రాహ్మణులంటే ఎలా ఉండాలి అంటూ ఆటోబయోగ్రఫీలోకి వెళ్ళిపోయి వాళ్ళ నియమనిష్ఠలన్నీ ఏకరువు పెట్టింది. ఆ రెండు గంటల సమావేశ సారాంశం ఏమిటంటే మా అమ్మమ్మ వాళ్ళది నిప్పుల్ని కడిగే వంశం. అలాంటివాళ్ళు మా ఎదురింట్లో ఉండటం మా పూర్వజన్మ సుకృతం అన్నమాట. ఆచారాల మాటెలా ఉన్నా, పెద్ద కలర్ టీవీ ఉండి, డిష్ (అంటే కేబుల్) కనెక్షన్ ఉన్నవాళ్ళు ఎదురింట్లో ఉండటం నిజంగా అదృష్టమే కదా! ఎప్పట్లాగే ఓ ఆదివారం మధ్యాన్నం వాళ్ళింట్లో కూర్చొని సినిమా చూస్తున్నాను. అందరూ టీవీలో లీనమై ఉన్నారు. ఇంతలో వాళ్ళ మనవరాలు వంటింట్లోనుంచి గెంతుతూ వచ్చింది "దొలికింది దొలికింది" అంటూ. ఆ పిల్ల చేతిలో ఓ కవరు, దానిలో తెల్లగా మెరుస్తూ రెండు కోడిగుడ్లు. మా అమ్మమ్మ వెంటనే అలర్టు అయిపోయింది. గబుక్కున ఆ కవరు లాక్కుని "విబూది పళ్ళను ఎప్పుడుపడితే అప్పుడు తియ్యకూడదు. కిందపడితే పాపం" అంటూ గబగబా వంటింట్లోకి వెళ్ళిపోయింది. నాకు నవ్వాగలేదు. ఇంట్లో చెప్తే అందరూ పడీ పడీ నవ్వడం, ఆచారాలంటే కోడిగుడ్లను విబూదిపండ్లనడమా అని! ఏమైతేనేం, మా నానార్థాల జాబితాలోకి ఇంకో పదం చేరిపోయింది.

డెడ్‌లాక్

ఇంజినీరింగ్ రెండో యేడనుకుంటా! Computer Architecture క్లాసో, Computer Networks క్లాసో సరిగ్గా గుర్తులేదు. ఎప్పట్లాగే మాధవి కుమారి మేడం ఠంచనుగా పదిన్నరకే దిగిపోయింది. ఒక్క నిమిషం లేటు రాదు, ఒక్క నిమిషం ముందు వదలదు. గంటన్నర క్లాసూ తీసుకోవాల్సిందే! ఆ రోజు రాగానే సడన్‌గా What is the greatest invention of man? అని అడిగింది. అప్పుడే నా ఎడమ కన్ను అదిరింది. అంటే ఈ రోజు ఏదో మూడిందన్నమాటే! సరే! ఇప్పుడు ఎవరో ఒకరు answer చెయ్యాలిగా. మాకా శ్రమ లేకుండా ముందు బెంచీల్లో అమ్మాయిలు చెప్పేసారు కంప్యూటర్ అని! any others అంది మేడం. No response. చివరకు మేడం విజయదరహాసంతో చెప్పింది Fire అని. ఇలాంటి షాకులు కొత్తేంకాదు కాబట్టి ధైర్యంగానే ఉన్నాం. తర్వాత అసలు క్లాసు స్టార్టయ్యింది. ఆదిమానవులు మంట లేనప్పుడు ఎలా వుండేవారు, మంటను ఎలా కనుక్కున్నారు, తర్వాత ఎలా డెవలప్ అయ్యారు అన్నీ వివరంగా అరగంటపాటు చెప్పింది.

తర్వాత ఎలా తీసుకొచ్చిందోగానీ మంటను తీసుకెళ్ళి డెడ్‌లాక్‌కు ముడి పెట్టింది. ఆ పరిణామక్రమం అంతా చెప్తే జనాలు రాళ్ళిచ్చుకొడ్తారు. సరే మొత్తానికి అరగంట తర్వాత తెలిసింది ఈ రోజు టాపిక్ డెడ్‌లాక్ అని! ఆ మిగిలిన గంటసేపూ డెడ్‌లాక్ గురించి సోదాహరణంగా వివరించేసరికి మా అందరిలో జవసత్త్వాలు నశించిపోయి పీనుగుల్లా అయిపోయాం. ఎన్ని examples చెప్పిందనుకున్నారు? ఒక సన్న బ్రిడ్జిమీదకు రెండు పెద్ద లారీలు ఎదురెదురుగా వస్తే ఏమవుతుంది? సిగ్నల్ లేని చౌరస్తాకు నాలుగు కార్లు ఒకేసారి వస్తే ఏమవుతుంది? ఇలా ఇంకా బోల్డు "కొత్త కొత్త" విషయాలు చెప్పి మా బుర్రల్లోని గుజ్జంతా లాగేసింది. అసలు ఇంత simple topicని అంతగా చీల్చి
చండాడొచ్చని అసలు అనుకోలేదు సుమండీ! ఎలాగో గంటన్నర అయ్యింది కాబట్టి బతికిపోయాం గానీ ఆ ప్రవాహానికి అంతెక్కడ?

కొద్ది రోజుల తర్వాత ప్రవీణ్ అమెరికాలో Daylight Savings గురించి చెప్పాడు. అది వినగానే మనకు ఆ కాన్సెప్ట్ లేనందుకు హమ్మయ్య అనుకున్నాను. లేకపోతే మాధవి కుమారి క్లాసులో గంట వెనక్కు తిప్పుకోండి అంటే మా గతేం కానూ?

తొక్కలో ఎటిమాలజీ

అవి అందరూ GRE గురించి తీవ్రంగా కుస్తీలు పడ్తున్న రోజులు (అంటే మా ఇంజినీరింగ్ మూడో సంవత్సరం అన్నమాట). ఎవర్ని కదిపినా words గుర్తు పెట్టుకోడానికి పడుతున్న పాట్ల గురించే చర్చ. ఇలా కాదని ఓరోజు అందరూ కలిసి ప్రవీణ్ కు మొర పెట్టుకున్నారు (పురాణాల్లో దేవతలు విష్ణుమూర్తికి మొర పెట్టుకున్నట్టు). ఫ్రవీణ్ పూర్తి పేరు GVRK ప్రవీణ్. ఐతే అందరూ GRE ప్రవీణ్ అని పిలిచేవారు. వాడు హ్యాపీ డేస్‌లో టైసన్ టైపు. పిల్ల సైంటిస్టు. మావాడు వెంటనే అభయముద్ర లోకి వెళ్ళిపోయి ఇలా చెప్పడం ప్రారంభించాడు - "JNTU మిత్రులారా! Millman బాధితులారా! నేను చెప్పేది శ్రధ్ధగా వినండి. ఇది పూర్వం శివుడు పార్వతికి ఉపదేశించిన టెక్నిక్కు. GRE words గుర్తు పెట్టుకోవడం బ్రహ్మవిద్యేమీ కాదు. ప్రతి wordకూ ఒక origin, ఒక history ఉంటాయి. దాన్నే etymology అంటారు. అది అర్థం చేసుకుంటే దాని related words అన్నీ ఈజీగా గుర్తు పెట్టుకోవచ్చు. For example, juggernaut means a massive force that crushes everything in its path. ఇది పూరీ జగన్నాధ రథయాత్ర నుండి పుట్టింది. అంతే! ఇలా etymologyను పట్టుకుంటే చాలు, words బట్టీ పట్టక్కర్లేదు" అని. ఇది తెలుసుకున్న ఆ so called దేవతలంతా పరమానందభరితులై ఎటిమాలజీ మంత్రం జపిస్తూ తమ తమ గృహములకేగిరి.

ఇలా కొద్దిరోజులు బాగానే గడిచాయ్! ఓ రోజు words రివిజన్ చేస్తున్న దేవతలు కెవ్వుమని కేకేశారు. విషయమేంటని ఆరా తీస్తే వాళ్ళకు origins బాగానే గుర్తున్నాయట గానీ అసలు word meaning గుర్తుండట్లేదట. ఈసారి అందరూ కలిసి బృహస్పతి దగ్గరికెళ్ళి మొర పెట్టుకున్నారు. బృహస్పతి అంటే రవికాంత్. వాడు కొత్త కొత్త క్రియేటివ్ అయిడియాలు ఇవ్వడంలో దిట్ట. వెంటనే వాడు - "అనిమేషులారా! (అంటే నిమిషమైనా gap ఇవ్వకుండా ప్రిపేర్ అవుతున్నారు కదా.) విష్ణుమూర్తి చెప్పిన టెక్నిక్కు మహామహిమాన్వితమైనది. కానీ మీ చిన్ని బుర్రలకు అది అందట్లేదు. సరే! ఒక ఉపాయం చెబుతాను. ఎటిమాలజీ అంటే original origin అనే ఏముంది? మనమే మనకు తగ్గట్టుగా కొత్త origin సృష్టిస్తే సరి!

For example, profilgate అంటే దుబారా చేసేవాడు అని కదా అర్థం? ఇది ఎలా వచ్చిందంటే ఒకడు gate దగ్గరకు కూడా flight లో వెళ్ళేవాడట. వాణ్ణి profilgate అని పిలిచేవారు.
అలాగే alimony అంటే భరణం అని కదా! ఆలికిచ్చే money కాబట్టి అది alimony అయ్యింది.
అలాగే fecund అంటే సారవంతమైన అని కదా! అది కుండ నుంచి వచ్చింది అనుకుంటే సరి.
దీనికి తొక్కలో ఎటిమాలజీ అని నామకరణం చేస్తున్నాను" అని ముగించాడు.

ఈ విధంబుగా తొక్కలో ఎటిమాలజీని చక్కగా అనుష్ఠించి దేవతలంతా అమెరికా కేగిరి.

'నేము'లో నేముంది?

అసలు ఈ పెద్దవాళ్ళను చూస్తుంటే నాకు మా చెడ్డ కోపం వచ్చేస్తుంటుంది. పాపం చిన్నపిల్లలం కదా కష్టమైన మాటలు పలకడం కష్టం కదా అని కొంచెం కూడా ఆలోచించరు. ఇంటికి ఎవరొచ్చినా నీ పేరేంటమ్మా అని అడుగుతారు. రమణ అని చెప్తాను. అక్కడితో ఆగచ్చు కదా! పూర్తి పేరేంటని అడుగుతారు. ఎంటిక రమణ అంటాను, మరి అప్పట్లో నాకు నోరు తిరిగేది కాదుగా. ఇంక అప్పట్నించి స్టార్టు నా కష్టాలు. అందరూ ఎంటిక రమణ అని ఎక్కిరించడం. ఇలా కాదని ఓ గొప్ప అయిడియా ఆలోచించేసాను. పూర్తి పేరడిగినప్పుడు ఇంకేం లేదు... ఉత్త రమణ అని చెప్పేవాణ్ణి. అప్పట్నించి "ఉత్త రమణ" అని ఎక్కిరించడం స్టార్ట్ చేసారు. ఏం చేస్తాం? నా రాత!

నాకే కాదు మా తమ్ముడికీ, అన్నగాడికి కూడా తప్పలేదు ఈ కష్టాలు. మా అన్నగాడి పేరు శివరామ శర్మ. ఫ్రెండ్సందరూ శర్మ శర్మ అని పిలుస్తుంటే తెగ స్టైలు కొట్టేవాడు. అలాంటిది ఒకసారి రోడ్డు మీద ఫ్రెండ్సుతో కలిసి వెళ్తుంటే మా పెద్దనాన్న కనబడి శివరాముడూ అని పిలిచార్ట. వాడు ఇంటికొచ్చి ఒకటే గోల. మా తమ్ముడిక్కూడా తప్పలేదు ఇలాంటి ఇన్సల్ట్సు. వాడి అసలు పేరు చంద్ర శేఖర్ అయినా, మేమంతా వాణ్ణి చిన్ని పిలుచుకునేవాళ్ళం. వాడేమో అది వాళ్ళ ఫ్రెండ్సుకు తెలియనీకుండా జాగ్రత్తగా మేంటైన్ చేసుకుంటూ వచ్చాడు. నేను కూడా వాడి పరువు కాపాడాలని స్కూల్లో ఒరేయ్ అనేవాణ్ణి తప్ప ఎప్పుడూ చిన్ని అని పిలవలేదు. మా రమాకాంతన్న (మా పెద్దన్న) అప్పట్లో బి.ఇ.డి చేసేవాడు. మా చిన్నిగాడి ఖర్మ కొద్దీ ఓ రోజు మా అన్న వాళ్ళకు ఇంగ్లీషు క్లాసు తీసుకున్నాడు. క్లాసులో మా తమ్ముణ్ణి లేపి "Mr. Chinni, answer this question" అన్నాట్ట. ఇంకేముంది క్లాసు మొత్తానికీ తెలిసిపోయింది. ఎదురింట్లో ఉండే చిదంబరం తాతయ్య మా తమ్ముణ్ణి చంద్ర శేఖరం అని పిలిచేవాడు, ఖరం అన్నమాటను ఒత్తి పలుకుతూ. ఖరం అంటే గాడిద అంట. అది విన్నప్పుడు నాకే ఒళ్ళు మండిపోయేది. ఇక మా తమ్ముడికెలా ఉండేదో!